بررسی نقش معلم در ایجاد فرهنگ «نمی دانم» به عنوان نقطه آغاز یادگیری در کلاس

در نظام های آموزشی، یادگیری غالبا با توانایی ارائه پاسخ صحیح سنجیده می شود، در حالی که یکی از پیش شرط های مهم یادگیری عمیق، توانایی تشخیص و بیان نادانسته هاست. فرهنگ «نمی دانم» به معنای ایجاد فضایی آموزشی است که در آن دانش آموز بتواند بدون ترس از قضاوت، سرزنش یا تمسخر، محدودیت دانش خود را بیان کند و از این طریق مسیر پرسشگری، جست وجو و یادگیری را آغاز نماید. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم در ایجاد فرهنگ «نمی دانم» به عنوان نقطه آغاز یادگیری در کلاس و با رویکرد توصیفی تحلیلی و روش مطالعه اسنادی انجام شده است. مبانی نظری پژوهش بر مفاهیم فراشناخت، یادگیری خودتنظیم، کنجکاوی معرفتی، یادگیری از خطا و رویکرد شکست مولد استوار است. در این دیدگاه، ناآگاهی زمانی ارزش آموزشی پیدا می کند که دانش آموز بتواند آن را تشخیص دهد، درباره آن سوال ایجاد کند و با حمایت معلم برای رفع شکاف دانشی خود اقدام نماید .یافته های پژوهش نشان می دهد که معلم در شکل دهی به فرهنگ «نمی دانم» نقشی اساسی دارد. واکنش معلم به پاسخ های ناقص، میزان فرصت دادن به دانش آموز برای فکرکردن، نوع پرسش های مطرح شده، نحوه برخورد با خطا و میزان پذیرش ناآگاهی، همگی بر چگونگی تجربه یادگیری دانش آموز تاثیر می گذارند. هنگامی که معلم «نمی دانم» را نه به عنوان شکست، بلکه به عنوان نشانه ای از آگاهی نسبت به شکاف دانشی تلقی کند، زمینه برای پرسشگری و یادگیری عمیق تر فراهم می شود (.