تحلیل رابطه کیفیت گزارشگری مالی و اعتماد عمومی در سازمان های دولتی و شهرداری ها

هدف این پژوهش، تحلیل رابطه کیفیت گزارشگری مالی و اعتماد عمومی در سازمان های دولتی و شهرداری ها و شناسایی شرایطی است که افشای مالی را به اعتمادپذیری تبدیل می کند. مطالعه با روش مروری تحلیلی انجام شد و استانداردهای گزارشگری بخش عمومی، چارچوب حکمرانی، قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات ایران و پژوهش های تجربی شفافیت و اعتماد بررسی شد. یافته ها نشان می دهد ویژگی های مربوط بودن، ارائه صادقانه، کامل بودن، به موقع بودن، مقایسه پذیری و فهم پذیری می تواند ادراک شهروند از توانایی، درستکاری و خیرخواهی نهاد عمومی را بهبود دهد. با این حال، انتشار اطلاعات به تنهایی تضمین کننده اعتماد نیست. گزارش پیچیده، گزینشی یا دیرهنگام ممکن است بی اثر باشد و افشای عملکرد ضعیف در کوتاه مدت اعتماد را کاهش دهد. اعتماد موجه زمانی شکل می گیرد که گزارش، خبر نامطلوب و انحراف بودجه را نیز توضیح دهد، حسابرسی مستقل داشته باشد، به زبان قابل فهم ارائه شود و مسیر پاسخ و مشارکت شهروندی فراهم باشد. الگوی پیشنهادی شامل صورت های مالی حسابرسی شده، گزارش تطبیق بودجه، گزارش عملکرد خدمت، گزارش عمومی خلاصه و داده باز قابل دانلود است. نتیجه پژوهش آن است که کیفیت گزارشگری از مسیر کاهش عدم تقارن اطلاعاتی و امکان ارزیابی عملکرد بر اعتماد اثر می گذارد، اما عملکرد واقعی، تجربه شهروند و پاسخ سازمان به خطا، رابطه را تعدیل می کند.