بررسی تاثیر بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد بر کارایی مالی شهرداری تبریز

هدف پژوهش حاضر، بررسی مسیرهای اثرگذاری بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد بر کارایی مالی شهرداری تبریز و ارائه چارچوب اجرایی متناسب با خدمات شهری است. پژوهش با روش مروری تحلیلی انجام شد و منابع شامل راهنماهای OECD و IMF، قوانین بودجه و مدیریت خدمات کشوری ایران، استانداردهای گزارشگری بخش عمومی و مطالعات تجربی عملکرد در دولت های محلی بود. یافته ها نشان می دهد پیوند دادن اعتبار به هدف، خروجی و شاخص می تواند مقایسه هزینه واحد خدمات، شناسایی انحراف، اولویت بندی برنامه ها و گفت وگوی بودجه ای مبتنی بر نتیجه را تقویت کند. با این حال، رابطه مکانیکی میان یک شاخص و تخصیص اعتبار ممکن است به دستکاری داده، تمرکز بر کمیت و حذف ابعاد کیفیت یا عدالت منجر شود. اثر مثبت زمانی بیشتر است که ساختار برنامه پایدار، بهای تمام شده قابل اتکا، شاخص های محدود و متوازن، مسئول مشخص، داده قابل حسابرسی و مرور دوره ای هزینه وجود داشته باشد. برای شهرداری تبریز، چارچوب پیشنهادی خدماتی مانند جمع آوری پسماند، نگهداری فضای سبز، حمل ونقل، ایمنی و نگهداری معابر را در سطح برنامه و مرکز مسئول تعریف می کند و برای هر خدمت، ورودی، خروجی، کیفیت، پوشش و هزینه واحد گزارش می شود. نتیجه پژوهش این است که بودجه ریزی مبتنی بر عملکرد زمانی کارایی مالی را بهبود می دهد که از سند بودجه به چرخه مدیریت عملکرد تبدیل شود و اطلاعات آن در تصمیم اصلاح برنامه، نه فقط در تکمیل فرم، استفاده گردد.