ارزیابی اثرات شهرسازی پایدار بر کاهش آسیب پذیری سازه ای و ارتقای کیفیت محیط شهری در مناطق مختلف شهر تبریز

شهرهای معاصر با چالش های متعددی همچون رشد جمعیت، توسعه کالبدی نامتوازن، فرسودگی بافت های شهری، افزایش آسیب پذیری سازه ای و کاهش کیفیت محیط زندگی مواجه هستند. در چنین شرایطی، شهرسازی پایدار به عنوان یک رویکرد جامع در برنامه ریزی شهری، تلاش می کند میان توسعه کالبدی، حفاظت از محیط زیست، ارتقای ایمنی سازه ها و افزایش کیفیت زندگی شهروندان تعادل ایجاد کند. شهر تبریز به عنوان یکی از کلان شهرهای تاریخی و مهم ایران، به دلیل قرارگیری در پهنه لرزه خیز، وجود بافت های فرسوده، تراکم ساختمانی و توسعه سریع شهری، نیازمند اتخاذ رویکردهای پایدار برای کاهش آسیب پذیری کالبدی است. هدف پژوهش حاضر، ارزیابی اثرات شهرسازی پایدار بر کاهش آسیب پذیری سازه ای و ارتقای کیفیت محیط شهری در مناطق مختلف شهر تبریز است. روش تحقیق پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد شهری، مقالات علمی و تحلیل مولفه های شهرسازی پایدار گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مولفه هایی مانند بهسازی بافت های فرسوده، توسعه فضاهای عمومی، رعایت اصول ساخت وساز پایدار، افزایش دسترسی به خدمات شهری، توجه به حمل ونقل پایدار و استفاده از فناوری های نوین می توانند نقش مهمی در کاهش آسیب پذیری سازه ای و افزایش تاب آوری شهری تبریز داشته باشند. همچنین نتایج نشان می دهد که مناطق دارای برنامه ریزی کالبدی منسجم و کیفیت محیطی بالاتر، ظرفیت بیشتری برای مقابله با مخاطرات طبیعی و حفظ عملکرد شهری دارند.بر اساس یافته های پژوهش، حرکت شهر تبریز به سمت شهرسازی پایدار نیازمند مدیریت یکپارچه شهری، هماهنگی میان نهادهای اجرایی، توجه به ویژگی های محلی مناطق مختلف و اجرای برنامه های هدفمند برای ارتقای کیفیت کالبدی و زیست محیطی شهر است.