تاثیر روایت گری معلم ادبیات بر درک عاطفی بهتر شعر و نثر

روایت گری به عنوان یکی از راهبردهای موثر تدریس در آموزش ادبیات، نقشی بنیادین در پیوند دادن مفاهیم زبانی با تجربه های عاطفی فراگیران ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر روایت گری معلم ادبیات بر درک عاطفی بهتر شعر و نثر در میان دانش آموزان است. این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مبانی روان شناسی یادگیری، نظریه های ادراک عاطفی و آموزش مبتنی بر معنا انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روایت گری معلم، از طریق فعال سازی تخیل، همذات پنداری عاطفی و ایجاد پیوند میان تجربه های زیسته دانش آموزان و متن ادبی، موجب تعمیق فهم عاطفی مفاهیم شعری و نثری می شود.نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که استفاده هدفمند از روایت گری در کلاس ادبیات، نه تنها سطح درک معنایی متن را افزایش می دهد، بلکه باعث تقویت احساس لذت ادبی، افزایش انگیزش درونی، و شکل گیری نگرش مثبت نسبت به متون کلاسیک و معاصر می گردد. همچنین، روایت گری معلم با ایجاد فضای عاطفی پویا در کلاس، زمینه گفت وگوی تفسیری، مشارکت فعال و تفسیر شخصی دانش آموزان از شعر و نثر را فراهم می سازد.در مجموع، می توان نتیجه گرفت که روایت گری معلم ادبیات به عنوان یک راهبرد آموزشی انسان محور، نقش موثری در ارتقای درک عاطفی متون ادبی داشته و می تواند به عنوان ابزاری کارآمد در بهبود کیفیت آموزش ادبیات و پرورش ذوق و حساسیت ادبی دانش آموزان مورد توجه برنامه ریزان آموزشی و معلمان قرار گیرد.