بررسی رابطه بین خودشیفتگی و افکار خودکشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودشیفتگی و افکار خودکشی انجام شد. خودشیفتگی به عنوان یکی از ویژگی های شخصیتی، تاثیرات متعددی بر تعاملات اجتماعی و تنظیم هیجانی فرد دارد. افکار خودکشی نیز به عنوان یک عامل مهم در سلامت روانی بررسی می شود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و نمونه ای متشکل از ۱۲۰ دانشجوی دانشگاه فرهنگیان شهر اهواز با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد.برای جمع آوری داده ها از مقیاس شخصیت خودشیفته (NPI) و مقیاس افکار خودکشی بک (BSSI) استفاده شد. نتایج به دست آمده از آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که رابطه معناداری بین خودشیفتگی و افکار خودکشی وجود ندارد ((sig=۰.۷۵، P<۰.۰۵). تحلیل های آماری همچنین تاکید داشتند که افراد با سطح بالاتر خودشیفتگی، کمتر مستعد افکار خودکشی هستند.محدودیت های این پژوهش شامل تمرکز بر دانشجویان یک منطقه خاص و عدم بررسی عوامل میانجی مانند حمایت اجتماعی و ویژگی های شخصیتی دیگر بود. یافته های این مطالعه می تواند به متخصصان روانشناسی و مشاوره در تدوین راهبردهای مناسب برای مدیریت سلامت روان افراد کمک کند. پیشنهاد می شود مطالعات آینده با جامعه آماری گسترده تر و بررسی عوامل میانجی، درک جامع تری از این موضوع ارائه دهند.

کلیدواژه ها:

خودشیفتگی ، افکار خودکشی ، همبستگی ، شخصیت