نقش واسطه ای اهمال کاری در رابطه بین خودتنظیمی و فرسودگی شغلی: یک مدل مفهومی

پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوی مفهومی رابطه بین فرسودگی شغلی و خودتنظیمی با توجه به نقش میانجی اهمال کاری انجام شد. روش پژوهش توصیفی‑همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل تمامی مدیران دوره ابتدایی شهر مشهد (ناحیه تبادکان) در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ به تعداد ۳۵۰ نفر بود که نمونه ای به حجم ۲۴۰ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اهمال کاری تاکمن (۱۹۹۱)، پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش (۱۹۸۵) و پرسشنامه خودتنظیمی میلر و براون (SRQ) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تحلیل شد. یافته ها نشان داد مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است. فرسودگی شغلی اثر مستقیم و منفی بر خودتنظیمی داشت (۰۰۱/۰>p، ۵/۴۷۷t=) و اهمال کاری نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا کرد (۰۰۱/۰>p، ۳/۴۲t=). بر اساس یافته ها، اهمال کاری یکی از مکانیسم های کلیدی در تبیین کاهش خودتنظیمی ناشی از فرسودگی شغلی است. این یافته ها تلویحات مهمی برای طراحی مداخلات سازمانی به منظور کاهش فرسودگی شغلی و بهبود خودتنظیمی از طریق مهار اهمال کاری دارد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، خودتنظیمی ، اهمال کاری ، مدیران مدارس