رابطه حساسیت به تنبیه با کناره گیری اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه حساسیت به تنبیه با کناره گیری اجتماعی انجام شده است. روش پژوهش حاضر با توجه به اهداف، از نوع بنیادی، با توجه به شیوه جمع آوری داده ها از نوع توصیفی- همبستگی و با توجه به زمان از نوع مقطعی می باشد. جامعه هدف تمامی دانش آموزان پایه پنجم و ششم مقطع ابتدایی شهر تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود. از جامعه مورد نظر تعداد ۲۶۵ نفر به شیوه تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه سیستم های مغزی- رفتاری (کارور و وایت، ۱۹۹۴) و پرسشنامه سیاهه رفتاری کودک و نوجوان - فرم والدین (آخنباخ، ۱۹۹۱) استفاده شد. همچنین به منظور تحلیل داده ها از روش تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزارهای آماری SPSS و AMOS استفاده شد. نتایج نشان داد اثر مستقیم حساسیت به تنبیه بر کناره گیری اجتماعی (۱۲/۰β=، ۰۵/۰p<) مثبت و معنادار است و حساسیت به تنبیه با کناره گیری اجتماعی ارتباط دارد. با توجه به نتایج پژوهش مبنی بر تاثیر حساسیت به تنبیه بر کناره گیری اجتماعی پیشنهاد می شود محافظت کنندگی والدین و مداخله گر بودن آنان در مواجهه با موقعیت های ترس برانگیز به میزان متناسبی کاهش یابد که این امر می تواند در کاهش کناره گیری اجتماعی نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

حساسیت به تنبیه ، کناره گیری اجتماعی ، حساسیت به تقویت