تحلیل پدیدارشناختی تجربه مراجعه به متخصصان سلامت روان در افراد ایسکشوال ایرانی: از آسیب زایی تا ترمیم

ایسکشوالیتی به مثابه یک گرایش جنسی، در نظام های تشخیصی نوین از دایره اختلالات خارج شده است، با این حال تجربه افراد ایسکشوال در تعامل با متخصصان سلامت روان در بستر فرهنگی ایران همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. این مطالعه با هدف واکاوی پدیدارشناختی ساختار تجربه زیسته افراد ایسکشوال ایرانی از مراجعه به متخصصان سلامت روان و مفهوم پردازی «لحظه بالینی آسیب زا» در برابر «لحظه ترمیمی» انجام شد. با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی تفسیری و تحلیل ثانویه داده های کیفی موجود، روایت های هجده مشارکت کننده ایسکشوال که تجربه مراجعه به روان شناس، روان پزشک یا مشاور را داشتند، مورد واکاوی عمیق قرار گرفت. تحلیل داده ها به ظهور دو مضمون فراگیر و متقابل انجامید: «مارپیچ آسیب زایی بالینی» که شامل چهار مرحله درهم تنیده تشخیص شتاب زده، بی اعتبارسازی هویت، فشار برای درمان و درونی سازی برچسب است و به ازخودبیگانگی هویتی و تشدید آسیب روانی می انجامد؛ و «لحظه ترمیمی» که با پذیرش پیشینی، تایید فعالانه هویت، بازچهارچوب دهی مسئله از فرد به محیط اجتماعی و بازیابی احساس کفایت مشخص می شود. یافته ها نشان می دهند که منشا آسیب یا ترمیم، نه در ذات ایسکشوالیتی، بلکه در کیفیت «بازتاب هویتی» نهفته است که درمانگر ارائه می دهد. این پژوهش مفهوم «ایاتروژنز هویتی» را در بستر ایران معرفی می کند و بر ضرورت بازنگری در آموزش متخصصان و گذار از پارادایم درمان محور به مراقبت تاییدگر تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

ایسکشوالیتی ، پدیدارشناسی تفسیری ، آسیب ایاتروژنیک ، مراقبت تاییدگر ، تعامل بالینی