مروری روایتی بر اختلال شخصیت ضداجتماعی

اختلال شخصیت ضد اجتماعی یکی از چالش برانگیزترین اختلالات شخصیت است که با الگوی پایدار بی توجهی به حقوق دیگران، تکانشگری و رفتارهای قانون گریز مشخص می شود. این پژوهش به مرور ادبیات اختلال شخصیت ضداجتماعی با روش روایتی می پردازد. مرور پژوهش های موجود نشان می دهد که این اختلال دارای زیرساخت های زیستی قابل توجهی است؛ به ویژه کاهش ماده خاکستری در نواحی قشر پیش پیشانی که با ضعف عملکرد اجرایی و کنترل تکانه مرتبط است. مطالعات تصویربرداری همچنین تفاوت هایی میان افراد روان پریش موفق و ناموفق نشان داده اند که می تواند در فهم مسیرهای متفاوت رفتارهای ضد اجتماعی مفید باشد. با وجود پیشرفت در درک زیستی، شواهد مربوط به اثربخشی درمان ها همچنان محدود و گاه ناهمخوان است. رویکردهایی مانند درمان شناختی–رفتاری، طرحواره درمانی، درمان مبتنی بر انتقال و درمان مبتنی بر ذهنیت نتایج ابتدایی متفاوتی گزارش کرده اند و کارآمدی قطعی هیچ یک تایید نشده است. بر پایه یافته های این مرور، نیاز به مطالعات کنترل شده، بلندمدت و مبتنی بر شاخص های دقیق زیستی و روان شناختی برای توسعه مداخلات موثرتر ضروری است. این نتایج بر اهمیت ترکیب داده های زیستی، رفتاری و بین فردی در فهم و درمان اختلال شخصیت ضد اجتماعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت ضداجتماعی ، اختلال شخصیت ، ضداجتماعی