مدیریت دلیریوم: رویکردهای تشخیصی، پیشگیرانه و درمانی

شواهد اخیر نشان دهنده پیامدهای جبران ناپذیر، از جمله افزایش نرخ مرگ ومیر و افت عملکرد شناختی بلندمدت در بیماران است. هدف از مقاله حاضر، مرور جامع مبانی تشخیصی، ابزارهای ارزیابی، راهبردهای پیشگیری و رویکردهای درمانی دلیریوم است. این مطالعه با بررسی معیارهای طبقه بندی بین المللی (DSM-۵ و ICD-۱۰) و تحلیل کارآمدی ابزارهای غربالگری نظیر CAM و CAM-ICU، چالش های موجود در تشخیص دقیق و افتراق آن از سایر اختلالات مانند زوال عقل را مورد بحث قرار می دهد. همچنین، نقش مداخلات غیردارویی (مانند پروتکل های HELP و ABCDEF) در کاهش خطر بروز دلیریوم در محیط های بیمارستانی و ICU بررسی شده است. یافته ها نشان می دهند که برخلاف رویکردهای دارویی که شواهد قطعی محدودی دارند، مدیریت چندوجهی و کنترل عوامل خطر محیطی و فیزیولوژیک، اثربخشی بالایی در بهبود پیامدها دارند. در نهایت، مقاله بر ضرورت گذار از نگاه تک بعدی به سمت مدل های تبیینی مبتنی بر زیرگروه های زیستی-بالینی برای طراحی درمان های هدفمندتر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

دلیریوم ، پیشگیری ، مداخلات غیردارویی ، مراقبت های ویژه