درمان های اختلال بیش فعالی و نقص توجه از دیدگاه مادران

این پژوهش کیفی با هدف بررسی تجارب مادران از راهبردهای درمانی انتخابی برای کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه انجام شد. روش مطالعه پدیدارشناسی توصیفی بود و با نمونه گیری هدفمند و مصاحبه نیمه ساختیافته با ۱۲ مادر در شهر میبد یزد در سال ۱۴۰۲، داده ها تا رسیدن به اشباع جمع آوری و با روش کلایزی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد مادران چهار راهبرد اصلی را به کار می گیرند: ۱) دارودرمانی به عنوان رایج ترین روش، که اگرچه فوایدی مانند بهبود تمرکز و کاهش احساس گناه مادران را دارد، با چالش هایی چون ترس از عوارض جانبی (کاهش قد، افزایش وزن، آسیب کبدی) همراه است؛۲) توانبخشی ۳) مداخلات روانی-اجتماعی و ۴) استفاده از فضای مجازی به عنوان تسهیل گر، که موجب افزایش آگاهی و امید می شود، اما در عین حال ممکن است به حساسیت افراطی و تعارض خانوادگی بینجامد. در نتیجه، ترکیب آگاهانه این راهبردها همراه با مدیریت فضای مجازی توسط متخصصان، شفاف سازی عوارض داروها و توجیه والدین درباره فرآیند درمان های غیردارویی، می تواند اثربخشی مداخلات را افزایش دهد. این مطالعه بر ضرورت توجه به تجربیات والدین و انجام پژوهش های بیشتر در مناطق مختلف کشور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، نقص توجه ، درمان ، مادران