نقش محیط مدرسه ی مثبت و ارتباط موثر معلم–دانش آموز در ارتقای سلامت روان و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

اجتماعی دانش آموزان است. مدرسه به عنوان دومین محیط رشد کودک، تاثیر عمیقی بر شکل گیری شخصیت و عملکرد روان شناختی نوجوانان دارد. در این مطالعه، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر چارچوب نظری نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، نظریه خودتعیین گری دسی و رایان، نظریه شناخت اجتماعی ویگوتسکی و نظریه مدیریت استرس لزلی کین، مکانیسم های تاثیرگذاری متغیرهای محیطی و انسانی بر سلامت روان تبیین شده است. نتایج نشان می دهد که محیط مدرسه ای که بر پایه امنیت، احترام و حمایت استوار است، می تواند به عنوان عاملی پیشگیرانه در برابر استرس، اضطراب و ناسازگاری های اجتماعی عمل کند. همچنین، ارتباط گرم، صمیمی و حمایتی معلم با دانش آموز، با برآورده کردن نیازهای اساسی روان شناختی نظیر استقلال، شایستگی و وابستگی، منجر به افزایش انگیزه درونی، تاب آوری و خودکارآمدی دانش آموز می گردد. علاوه بر این، معلم به عنوان الگوی رفتاری و منبع داربست های آموزشی، نقشی کلیدی در انتقال مهارت های اجتماعی و تنظیم هیجان ایفا می کند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که تقویت تعاملات مثبت در کلاس درس و توجه به سلامت روان در فرآیند آموزش، نه تنها عملکرد تحصیلی را ارتقا می بخشد، بلکه زمینه را برای پرورش شهروندانی سالم، سازگار و مسئولیت پذیر در جامعه فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

محیط مدرسه مثبت ، ارتباط معلم–دانش آموز ، سلامت روان ، سازگاری اجتماعی.