تجربه زیسته به مثابه منبع یادگیری بازتعریف آموزش فراتر از کتاب درسی

تجربه زیسته به عنوان بخشی از واقعیت فردی، اجتماعی و فرهنگی یادگیرندگان، می تواند در شکل گیری معنا، تعمیق فهم و پیوند دانش مدرسه ای با موقعیت های واقعی زندگی نقش مهمی ایفا کند. مقاله حاضر با هدف تبیین جایگاه تجربه زیسته به مثابه منبع یادگیری و بازتعریف آموزش فراتر از چارچوب محدود کتاب درسی تدوین شده است. در این راستا، مفاهیم تجربه زیسته، معنا سازی، یادگیری موقعیتی، نقش پیشینه فردی و اجتماعی دانش آموز، جایگاه معلم و ظرفیت محیط های رسمی و غیررسمی یادگیری بررسی شده اند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. یافته های حاصل از بررسی مبانی نظری نشان می دهد که یادگیری زمانی از سطح دریافت و بازگویی اطلاعات فراتر می رود که محتوای آموزشی با تجربه های واقعی، دانش پیشین، محیط زندگی و ادراک شخصی یادگیرنده ارتباط معنادار برقرار کند. تجربه زیسته می تواند زمینه مشارکت فعال تر دانش آموز، تقویت تفکر انتقادی، افزایش توانایی حل مسئله، شکل گیری فهم عمیق تر و ماندگاری بیشتر آموخته ها را فراهم سازد. همچنین نتایج نشان می دهد که معلم در چنین رویکردی از انتقال دهنده صرف محتوا به تسهیل گر فرایند معنا سازی تبدیل می شود و مدرسه نیز از فضای محدود آموزش رسمی به محیطی برای پیوند دانش، تجربه و زندگی تغییر می یابد. بر این اساس، توجه نظام مند به تجربه های فردی، خانوادگی، اجتماعی و فرهنگی دانش آموزان می تواند زمینه توسعه آموزش معنادار، انعطاف پذیر و متناسب با واقعیت های زندگی را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، یادگیری ، آموزش تجربه محور ، معنا سازی ، کتاب درسی ، یادگیری موقعیتی