فرسودگی دیجیتال دانش آموزان؛ چالشی نوظهور برای نظام های آموزشی هوشمند

ظهور نظام های آموزشی هوشمند و ادغام گسترده فناوری های دیجیتال در فرایند یادگیری، اگرچه فرصت های بی سابقه ای برای شخصی سازی آموزش و افزایش دسترسی فراهم آورده است، اما چالش های نوظهوری نیز به همراه داشته که یکی از مهم ترین آن ها پدیده «فرسودگی دیجیتال» در میان دانش آموزان است. فرسودگی دیجیتال به عنوان یک وضعیت روانی-شناختی ناشی از مواجهه مداوم و افراطی با فناوری های دیجیتال، شامل خستگی شناختی، فرسودگی عاطفی، کاهش انگیزه، اضطراب فناورانه و احساس ناتوانی در مدیریت حجم بالای اطلاعات دیجیتال است. این پدیده در بستر نظام های آموزشی هوشمند که مبتنی بر یادگیری آنلاین، پلتفرم های تعاملی، هوش مصنوعی آموزشی و ابزارهای دیجیتال متنوع هستند، می تواند عملکرد تحصیلی، سلامت روانی و کیفیت زندگی دانش آموزان را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی-مروری، به بررسی ابعاد مختلف فرسودگی دیجیتال در دانش آموزان، عوامل زمینه ساز، پیامدهای شناختی، عاطفی و اجتماعی آن، و راهکارهای مقابله ای در چارچوب نظام های آموزشی هوشمند می پردازد. یافته ها نشان می دهد که طراحی هوشمندانه محیط های یادگیری، تعادل بین آموزش حضوری و آنلاین، آموزش سواد دیجیتال، حمایت روانی و ایجاد فرهنگ استفاده سالم از فناوری، می تواند به کاهش فرسودگی دیجیتال و ارتقای اثربخشی نظام های آموزشی هوشمند کمک کند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی دیجیتال ، نظام های آموزشی هوشمند ، دانش آموزان ، خستگی شناختی ، یادگیری آنلاین ، سلامت روانی ، سواد دیجیتال