تاثیر استفاده از روش های تدریس تعاملی بر کاهش بی انگیزگی دانش آموزان

بی انگیزگی تحصیلی یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی معاصر است که پیامدهای منفی متعددی بر عملکرد تحصیلی، سلامت روانی و آینده شغلی دانش آموزان دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از روش های تدریس تعاملی بر کاهش بی انگیزگی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش از نوع مروری–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه نظام مند منابع علمی معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی دو دهه اخیر بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روش های تدریس تعاملی از طریق افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت حس خودکارآمدی، ایجاد یادگیری معنادار، افزایش تعاملات اجتماعی مثبت، و فراهم سازی بازخورد فوری و سازنده، به طور معناداری موجب کاهش بی انگیزگی تحصیلی می شوند. همچنین مشخص شد که اثربخشی این روش ها تحت تاثیر عواملی همچون مهارت معلم، زیرساخت های آموزشی، فرهنگ مدرسه و ویژگی های فردی دانش آموزان قرار دارد. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی و معلمان با به کارگیری راهبردهای تعاملی نظیر یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، ایفای نقش، پرسشگری سقراطی و پروژه های collaborative، زمینه کاهش بی انگیزگی و افزایش کیفیت یادگیری را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، بی انگیزگی تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، روش های تدریس فعال ، مشارکت دانش آموزان ، یادگیری معنادار