مدل بومی قدردانی: مطالعه کیفی قدردانی در فرهنگ ایرانی-اسلامی

هدف از تحقیق حاضر طراحی مدل بومی برای قدردانی است. بدین منظور با استفاده از رویکرد کیفی و با تکیه بر تحلیل چارچوبی، ابتدا با بررسی اسنادی متون دینی و فرهنگ ایرانی گویه ها و محورهای مصاحبه استخراج شد و سپس با ۱۵ نفر از متخصصان به شیوه نمونه گیری هدفمند با حداکثر تنوع مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام گرفت و نمونه گیری تا رسیدن به اشباع داده ها ادامه یافت. نتایج نشان می دهد از نظر متخصصان بومی، قدردانی را می توان به طور ساده به عنوان دریافت چیزی از منبعی دیگر دانست که نیک است. بر این اساس دو نوع قدردانی واقعی و کاذب وجود دارد که می توانند سبب افزایش هیجانات مثبت یا منفی گردند. بر اساس مدل بومی، می توان اقدامات درمانی را در سه سطح شناختی (افزایش شناخت و آگاهی از قدردانی، منابع قدردانی، سازوکارهای قدردانی، منبع ارائه شده/ دریافت شده)، هیجانی (افزایش احساسات مثبت، پذیرندگی و گشودگی، همدلی، قدردانی به عنوان یک فضیلت اخلاقی) و رفتاری (سبک زندگی قدردانانه، لیست کردن منابع قدردانی، تمرین روزانه قدردانی، پرورش قدردانی درونی و بیرونی) صورت داد. برای افزایش اعتبارپذیری یافته ها، مستندسازی مسیر تحلیل، استفاده از نقل قول های مستقیم، بازبینی همتایان و بازخورد تعدادی از مشارکت کنندگان انجام شد.

کلیدواژه ها:

قدردانی ، مدل بومی قدردانی ، عوامل قدردانی ، انواع قدردانی ، راهکارهای افزایش قدردانی