بررسی اثربخشی مراقبت معنوی روحانی محور در ارتقای سلامت معنوی بیماران صعب العلاج

سلامت معنوی به عنوان بعدی کلیدی از سلامت، نقش مهمی در کمک به بیماران برای مقابله با رنج و بهبود کیفیت زندگی آن ها دارد و ارائه مراقبت معنوی توسط روحانیان در بیمارستان ها می تواند این بعد از سلامت را تقویت کند. در این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه شاهد، اثربخشی مراقبت معنوی روحانی محور بر ارتقای سلامت معنوی بیماران مبتلا به بیماری های صعب العلاج بررسی شد. جامعه پژوهش شامل بیماران بستری در بیمارستان های شهر اصفهان بود و نمونه گیری به روش در دسترس انجام شد. نمونه شامل ۳۴ بیمار بود که به طور تصادفی در دو گروه مداخله (۱۷ نفر) و شاهد (۱۷ نفر) قرار گرفتند و انتخاب گروه ها بر اساس ویژگی های زمینه بالینی و دموگرافیک مشابه انجام شد. برای ارزیابی سلامت معنوی از پرسشنامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون استفاده شد که شامل سه مولفه اصلی «ارتباط با خود»، «ارتباط با دیگران» و «ارتباط با خدا» است؛ پایایی ابزار با آلفای کرونباخ ۸۷/۰ و روایی سازه با روش تحلیل عاملی تایید شد. مداخله مراقبت معنوی به مدت دو ماه بر گروه مداخله اعمال گردید و داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون t  وابسته و مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که پس از مداخله، میانگین نمره سلامت معنوی در گروه مداخله (۴۷/۵۶ ± ۰۱/۹) به طور معنی داری بالاتر از گروه شاهد (۲/۴۵ ± ۹۱/۱۲) بود (p<۰.۰۰۱)  و تحلیل درون گروهی افزایش معنی دار سلامت معنوی در گروه مداخله را نیز نشان داد (p<۰.۰۱) . بررسی مولفه های سلامت معنوی نشان داد که بیشترین اثر مداخله بر مولفه «پذیرش و عمل» بوده است، در حالی که تغییرات در مولفه «افسردگی» نسبتا کمتر بود.

کلیدواژه ها:

مراقبت معنوی روحانی محور ، سلامت معنوی ، بیماران سخت درمان