بررسی مکانیسم های روان شناختی موثر بر ناگویی هیجانی

ناگویی هیجانی به عنوان یک سازه شخصیتی، با ناتوانی در شناسایی و توصیف احساسات فردی، تفکر عمل گرایانه و محدودیت در تخیل مشخص می شود. این پژوهش با هدف تبیین و بررسی مکانیسم های روان شناختی موثر در شکل گیری و تداوم ناگویی هیجانی انجام شده است. در این راستا، رویکردهای نظری مختلف شامل مدل های روان پویشی، شناختی و عصبی-بیولوژیک مورد واکاوی قرار گرفته اند. یافته های این مطالعه نشان می دهد که مکانیسم های دفاعی، به ویژه سرکوب عاطفی و جدایی سازی، نقش بنیادینی در ایجاد ناتوانی در نمادین سازی احساسات ایفا می کنند. از منظر شناختی، نقص در پردازش اطلاعات هیجانی و تمرکز افراطی بر محرک های بیرونی به جای تجربه درونی، از عوامل کلیدی هستند. همچنین، سبک های دلبستگی ناایمن، به ویژه دلبستگی اجتنابی، به عنوان یک پیش بین مهم در توسعه ناگویی هیجانی شناسایی شده اند که مانع از تنظیم هیجان مناسب می گردد. علاوه بر این، تجربیات آسیب زا در دوران کودکی و نحوه تعامل والدین با هیجانات فرزند، در ساختاردهی این اختلال موثرند. در نهایت، مقاله حاضر به این نتیجه می رسد که ناگویی هیجانی یک پدیده چندبعدی است که در تعامل پیچیده میان فرآیندهای شناختی، سبک های دفاعی و روابط بین فردی اولیه شکل می گیرد و درک این مکانیسم ها برای طراحی مداخلات درمانی موثر ضروری است.

کلیدواژه ها:

ناگویی هیجانی ، مکانیسم های دفاعی ، سبک دلبستگی ، پردازش شناختی ، تنظیم هیجان