بررسی تاثیر روش های یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

این مقاله با هدف بررسی تاثیر روش های یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و تلفیق یافته های پژوهش های موجود در این حوزه انجام شده است.مطالعه حاضر به روش مروری و با تحلیل و ترکیب نظام مند پژوهش های تجربی کمی و کیفی انجام شده که به مقایسه روش های فعال (مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله، کاوشگری) با روش های سنتی سخنرانی محور پرداخته اند. یافته های اکثر مطالعات حاکی از تاثیر مثبت و معنادار یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی است. این تاثیر تنها محدود به افزایش نمرات آزمون ها نبوده و شامل یادگیری عمیق تر، ماندگاری بالاتر اطلاعات، تقویت مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، افزایش انگیزش درونی و رشد خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان می گردد. مطالعات مروری بزرگ (مانند فریمن و همکاران، ۲۰۱۴) نشان می دهند که این روش ها می توانند به طور میانگین عملکرد دانش آموزان را در دروس مختلف بهبود بخشیده و نرخ شکست تحصیلی را کاهش دهند. اثربخشی این روش ها تحت تاثیر عوامل زمینه ای همچون مهارت معلم، فرهنگ کلاس، آمادگی دانش آموزان و امکانات آموزشی قرار دارد. به طور کلی، شواهد پژوهشی قوی از برتری روش های یادگیری فعال در ارتقای پیشرفت تحصیلی به مفهوم گسترده آن حمایت می کند. این روش ها با درگیر کردن فعال دانش آموز در فرآیند ساخت دانش، منجر به دستاوردهای شناختی، عاطفی و اجتماعی مطلوب تری می شوند. با وجود چالش های اجرایی، نتایج، لزوم توجه جدی سیاست گذاران و مجریان آموزشی به تغییر پارادایم از آموزش معلم محور به یادگیری دانش آموز محور، سرمایه گذاری در آموزش معلمان و بازطراحی محیط های یادگیری را جهت تحقق یادگیری اثربخش و پایدار تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، پیشرفت تحصیلی ، روش های تدریس ، مشارکت دانش آموز ، سازنده گرایی