بازاندیشی در نقش معلم، یادگیری و مدرسه در عصر هوش مصنوعی مولد

هوش مصنوعی مولد در حال تغییر شیوههای تولید، انتقال و ارزیابی دانش در نظامهای آموزشی است و این تحول، بیش از آنکه صرفا یک تغییر فناورانه باشد، بازاندیشی در نقش معلم، ماهیت یادگیری و ساختار مدرسه را ضروری میکند. پژوهش حاضر با هدف تبیین پیامدهای آموزشی هوش مصنوعی مولد و ارائه چارچوبی برای بازتعریف نقش معلم و مدرسه در کلاس آینده انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسناد و مرور منابع علمی معتبر است. یافتههای مطالعات پیشین نشان میدهد که هوش مصنوعی میتواند در شخصیسازی یادگیری، ارائه بازخورد، پشتیبانی از طراحی آموزشی، تولید محتوای یادگیری و تحلیل دادههای آموزشی نقش موثری داشته باشد؛ با این حال، استفاده بدون برنامهریزی میتواند وابستگی شناختی، کاهش اصالت و عاملیت یادگیرنده، مسائل مربوط به حریم خصوصی، سوگیری الگوریتمی و چالشهای سنجش و صداقت علمی را تشدیدکند. در این شرایط، نقش معلم از انتقالدهنده اصلی اطلاعات به طراح تجربه یادگیری، تسهیلگر تفکر انتقادی، راهبر اخلاقی و ناظر برتعامل انسان و هوش مصنوعی تغییر مییابد. بر اساس چارچوبهای یونسکو و یافته های پژوهشهای جدید، مدرسه آینده باید به جای تمرکز صرف بر حفظ اطلاعات، بر سواد هوش مصنوعی، تفکر انتقادی، خلاقیت، حل مسئله، همکاری، اخلاق و توانایی ارزیابی خروجی های هوش مصنوعی تاکید کند. نتیجه اصلی پژوهش آن است که آینده آموزش نه در جایگزینی معلم با هوش مصنوعی، بلکه در شکل گیری الگوی «معلم یادگیرنده هوش مصنوعی» و طراحی نظام آموزشی انسانمحور نهفته است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد ، معلم آینده ، کلاس آینده ، یادگیری شخصیسازیشده ، سواد هوش مصنوعی ، تفکر انتقادی ، ارزشیابی آموزشی ، مدرسه آینده