روایت پژوهی تجربه معلمان ابتدایی از پدیده «کودکان ساکت و نامرئی» در کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف کاوش در تجارب زیسته معلمان ابتدایی از تعامل با دانش آموزانی که به «کودکان ساکت و نامرئی» شهرت دارند، انجام شده است. این دانش آموزان که اغلب از دید نظام های ارزشیابی و تعاملات کلاسی کنار گذاشته می شوند، معمولا پس زمینه ای آرام، بدون دردسر اما عمیقا شکننده دارند. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش روایت پژوهی انجام شد. ۱۱ معلم ابتدایی از مدارس دولتی شهر یزد با حداقل ۸ سال سابقه، به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های روایی نیمه ساختاریافته جمع آوری و با الگوی تحلیل مضمونی کلاندینین و کانلی تحلیل شد. تحلیل روایت ها به ظهور سه مضمون اصلی انجامید: «سکوت به مثابه یک استراتژی بقا»، «رنج پنهان پشت لبخند» و «لحظه های طلایی دیده شدن». یافته ها نشان می دهند که سکوت این کودکان نه یک ویژگی ذاتی منفعل، بلکه اغلب واکنشی به محیط های ناامن، فقر عاطفی یا تجارب آسیب زای خانوادگی است. معلمان روایت کردند که چگونه لحظه های ساده ای از توجه فردی، توانست این دانش آموزان را از سایه بیرون کشیده و جرقه های درخشانی از توانمندی را در آن ها آشکار کند. این مطالعه، ضرورت بازنگری در نگاه ابزاری به «مشارکت کلاسی» و طراحی برنامه های حمایت عاطفی-روانی برای معلمان را برجسته می سازد تا آن ها بتوانند به شکارچیان لحظه های طلایی برای کودکان نامرئی کلاس شان بدل شوند.

کلیدواژه ها:

کودکان ساکت ، دانش آموزان نامرئی ، روایت پژوهی ، تجربه معلمان ابتدایی ، آموزش فراگیر