واکاوی پدیدارشناسانه تجربه معلمان ابتدایی از نابرابری های آموزشی در بستر آموزش مجازی دوران کرونا

همه گیری کووید-۱۹ نظام های آموزشی در سراسر جهان را با چالش بی سابقه ای مواجه ساخت. در ایران نیز تعطیلی مدارس و انتقال شتاب زده به آموزش مجازی، نابرابری های آموزشی پنهان را به شکلی بی رحمانه آشکار کرد. هدف از پژوهش حاضر واکاوی تجربه زیسته معلمان ابتدایی از این نابرابری ها و چگونگی مواجهه آنان با آن بود. این مطالعه به شیوه کیفی و با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. ۱۶ معلم ابتدایی از مدارس دولتی مناطق کم برخوردار و حاشیه شهر اهواز به صورت هدفمند و با راهبرد نمونه گیری با حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته جمع آوری و با روش تحلیل مضمون کلایزی تحلیل گردید. تحلیل داده ها به ظهور سه مضمون فراگیر انجامید: «شکاف دیجیتال: از ابزار تا اینترنت»، «بازتولید فقر یادگیری در خانه» و «معلم در مقام دیده بان و تسهیل گر جبران». یافته ها تصویری تکان دهنده از رنج، اضطراب، احساس گناه و انفعال تحصیلی دانش آموزان محروم و از سوی دیگر، فداکاری، خلاقیت های طاقت فرسا و احساس تنهایی عمیق معلمان را آشکار می سازد. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری جدی در سیاست های عدالت آموزشی، سرمایه گذاری در زیرساخت های دیجیتال مناطق کم برخوردار و طراحی نظام های حمایتی پایدار برای معلمان این مناطق تاکید دارد؛ نه تنها برای شرایط بحرانی، بلکه برای خلق آینده ای عادلانه تر.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، معلمان ابتدایی ، آموزش مجازی ، نابرابری آموزشی ، پدیدارشناسی