آموزش و پرورش؛ بنیاد شکوفایی فردی و توسعه ی اجتماعی

آموزش و پرورش، به منزله ی دو بال پرواز انسان به سوی تعالی، یکی از کهن ترین و بنیادی ترین نهادهای تمدن بشری است. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی، به بررسی ابعاد مفهومی، فلسفی، روان شناختی و اجتماعی تعلیم و تربیت پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که «آموزش» (انتقال دانش و مهارت) و «پرورش» (شکل دهی شخصیت و اخلاق) نه تنها دو فرایند جداگانه، بلکه دو روی یک سکه اند که درهم تنیدگی آن ها شرط لازم برای تربیت انسان کامل است. همچنین بررسی نظریه های گوناگون از اسلام، ایده آلیسم، رئالیسم، پراگماتیسم تا دیدگاه های روان شناسان رشد مانند پیاژه و ویگوتسکی، حاکی از آن است که غفلت از هر یک از این دو حوزه، فرد را به موجودی ناقص و جامعه را به نهادی بیمار تبدیل می کند. در پایان، نتایج بر ضرورت تحول در نظام های رسمی و غیررسمی تعلیم و تربیت، با تاکید بر پرورش تفکر انتقادی، اخلاق مداری و مهارت های زندگی در کنار آموزش صرف، تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، پرورش ، تعلیم و تربیت ، فلسفه ی آموزش و پرورش ، روان شناسی تربیتی ، توسعه ی اجتماعی