آموزش مهارت های زندگی به دانش آموزان: مقایسه ی تطبیقی ایران و سنگاپور

جهان امروز با پیچیدگی های فزاینده، دانش آموزان را با چالش هایی فراتر از مسائل درسی روبه رو کرده است؛ چالش هایی که تسلط بر «مهارت های زندگی» را از یک انتخاب به یک ضرورت تبدیل کرده است. این مقاله با رویکرد تطبیقی، به بررسی جایگاه، اهداف، محتوا و شیوه های آموزش مهارت های زندگی در دو نظام آموزشی ایران و سنگاپور می پردازد. یافته ها نشان می دهد که در سنگاپور، آموزش مهارت های زندگی بخشی از یک چارچوب ملی منسجم تحت عنوان «آموزش شخصیت و شهروندی» (CCE) است که با پشتوانه ی قانونی، برنامه ی درسی صریح، معلمان آموزش دیده و پیوند با خانواده و جامعه اجرا می شود (MOE, ۲۰۲۱). در مقابل، در ایران، اگرچه در اسناد بالادستی مانند «سند تحول بنیادین» بر تربیت متوازن تاکید شده، اما در عمل، آموزش مهارت های زندگی عمدتا در قالب طرح های مقطعی، کتبی چون تفکر و سبک زندگی و برنامه های فوق برنامه ای پراکنده ارائه می شود و فاقد انسجام، ضمانت اجرایی و نظام ارزشیابی مشخص است (شکوهی، ۱۳۹۵). نتیجه گیری مقاله بر ضرورت گذار از رویکرد «حاشیه ای و تزئینی» به رویکرد «نهادی و سیستمی» در آموزش این مهارت ها در ایران تاکید دارد، به گونه ای که مدرسه به زیستگاهی برای تمرین واقعی زندگی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، آموزش شخصیت ، ایران ، سنگاپور ، برنامه ی درسی ، تربیت شهروندی ، CCE.