روایت پژوهی تجربه معلمان ابتدایی از پدیده کودکان ساکت و نامرئی در کلاس درس

پژوهش حاضر با هدف کاوش در تجارب زیسته معلمان ابتدایی از تعامل با دانشآموزانی که به «کودکان ساکت و نامرئی» شهرت دارند، انجام شده است. این دانشآموزان که اغلب از دید نظامهای ارزشیابی و تعاملات کلاسی کنار گذاشته میشوند، معمولا پسزمینهای آرام، بدون دردسر اما عمیقا شکننده دارند. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش روایتپژوهی انجام شد. ۱۱ معلم ابتدایی از مدارس دولتی شهر یزد با حداقل ۸ سال سابقه، به صورت هدفمند انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای روایی نیمهساختاریافته جمعآوری و با الگوی تحلیل مضمونی کلاندینین و کانلی تحلیل شد. تحلیل روایتها به ظهور سه مضمون اصلی انجامید: «سکوت به مثابه یک استراتژی بقا»، «رنج پنهان پشت لبخند» و «لحظههای طلایی دیده شدن». یافتهها نشان میدهند که سکوت این کودکان نه یک ویژگی ذاتی منفعل، بلکه اغلب واکنشی به محیطهای ناامن، فقر عاطفی یا تجارب آسیبزای خانوادگی است. معلمان روایت کردند که چگونه لحظههای سادهای از توجه فردی، توانست این دانشآموزان را از سایه بیرون کشیده و جرقههای درخشانی از توانمندی را در آنها آشکار کند. این مطالعه، ضرورت بازنگری در نگاه ابزاری به «مشارکت کلاسی» و طراحی برنامههای حمایت عاطفی-روانی برای معلمان را برجسته میسازد تا آنها بتوانند به شکارچیان لحظههای طلایی برای کودکان نامرئی کلاسشان بدل شوند.

کلیدواژه ها:

کودکان ساکت ، دانشآموزان نامرئی ، روایتپژوهی ، تجربه معلمان ابتدایی ، آموزش فراگیر.