اثربخشی آموزش تنظیم هیجانی بر کاهش اضطراب امتحان و بهبود خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

اضطراب امتحان یکی از مهم ترین عوامل هیجانی موثر بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان است که می تواند از طریق افزایش نگرانی، برانگیختگی هیجانی، افکار منفی و کاهش تمرکز، فرایند یادگیری و عملکرد در موقعیت های ارزشیابی را مختل کند. این مسئله در دوره ابتدایی از اهمیت ویژه ای برخوردار است؛ زیرا دانش آموزان در این دوره هنوز در حال شکل دهی مهارت های خودتنظیمی، کنترل هیجانات، باورهای مربوط به توانایی های تحصیلی و شیوه های مقابله با موقعیت های چالش برانگیز هستند. هدف مقاله حاضر بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجانی بر کاهش اضطراب امتحان و بهبود خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی است. روش پژوهش حاضر مروری تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع و پژوهش های علمی مرتبط با تنظیم هیجان، اضطراب امتحان، خودکارآمدی تحصیلی و مداخلات مدرسه محور است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که تنظیم هیجانی مناسب می تواند به دانش آموزان کمک کند تا هیجان های منفی ناشی از امتحان را شناسایی، ارزیابی و مدیریت کنند و در نتیجه، از شدت نگرانی و واکنش های هیجانی نامتناسب بکاهند. از سوی دیگر، تجربه موفقیت، بازخورد مثبت، شناخت افکار منفی و استفاده از راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان می تواند زمینه تقویت باور دانش آموز نسبت به توانایی خود برای انجام تکالیف و موفقیت تحصیلی را فراهم کند. شواهد پژوهشی نشان داده اند که اضطراب امتحان در دانش آموزان ابتدایی با خودکارآمدی تحصیلی رابطه منفی دارد و مداخلات روان شناختی و آموزشی می توانند در کاهش اضطراب و تقویت مهارت های تنظیم هیجان موثر باشند. بنابراین، آموزش تنظیم هیجانی می تواند به عنوان یکی از مداخلات پیشگیرانه و آموزشی قابل استفاده در مدارس ابتدایی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجانی ، اضطراب امتحان ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، آموزش هیجانی ، عملکرد تحصیلی.