نقش هوش مصنوعی آموزشی در کاهش اضطراب شغلی و افزایش کارآمدی معلمان

گسترش کاربرد هوش مصنوعی در آموزش، نقش و تجربه حرفه ای معلمان را با تحولات قابل توجهی مواجه ساخته است. این فناوری از یک سو می تواند با خودکارسازی بخشی از فعالیت های تکراری، تولید محتوای آموزشی، طراحی ارزشیابی، تحلیل عملکرد یادگیرندگان و پشتیبانی از تصمیم گیری آموزشی، زمینه کاهش فشار کاری و اضطراب شغلی معلمان را فراهم کند و از سوی دیگر، در صورت نبود آمادگی فناورانه و حمایت سازمانی، ممکن است به منبعی برای تکنواسترس و اضطراب فناورانه تبدیل شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش هوش مصنوعی آموزشی در کاهش اضطراب شغلی و افزایش کارآمدی حرفه ای معلمان است. این مطالعه با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از مرور نظام مند ادبیات پژوهشی داخلی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که تاثیر مثبت هوش مصنوعی بر وضعیت حرفه ای معلمان منوط به سه مولفه اصلی «کاهش بار کاری و وظایف تکراری»، «تقویت خودکارآمدی و کیفیت تصمیم گیری آموزشی» و «آموزش، توانمندسازی و حمایت سازمانی» است. نتایج حاکی از آن است که هوش مصنوعی آموزشی زمانی می تواند به کاهش اضطراب شغلی و ارتقای کارآمدی معلمان منجر شود که به عنوان ابزاری حمایتی و تکمیل کننده نقش انسانی معلم به کار گرفته شود، نه جایگزینی برای آن. این پژوهش نشان می دهد که بهره گیری موثر از هوش مصنوعی در آموزش مستلزم توسعه سواد دیجیتال، کاهش تکنواسترس، فراهم سازی زیرساخت های مناسب و ایجاد نگرش مثبت نسبت به فناوری در میان معلمان است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، اضطراب شغلی ، کارآمدی معلمان ، تکنواسترس ، فرسودگی شغلی ، سواد دیجیتال.