بررسی نقش ارزشیابی تکوینی و بازخورد آموزشی در بهبود یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

ارزشیابی یکی از مولفه های اساسی فرایند یاددهی یادگیری است و کیفیت آن می تواند بر نحوه یادگیری، انگیزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تاثیر بگذارد. در میان شیوه های مختلف ارزشیابی، ارزشیابی تکوینی با تاکید بر جمع آوری مستمر شواهد یادگیری و استفاده از این شواهد برای اصلاح تدریس و یادگیری، جایگاه ویژه ای در آموزش ابتدایی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ارزشیابی تکوینی و بازخورد آموزشی در بهبود یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش، مروری تحلیلی است و با بررسی پژوهش های علمی و فراتحلیل های منتشرشده در زمینه ارزشیابی تکوینی و بازخورد آموزشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که ارزشیابی تکوینی، هنگامی که با بازخورد مناسب، مشارکت دانش آموز، خودارزیابی و اصلاح فرایند تدریس همراه باشد، می تواند به بهبود یادگیری کمک کند. همچنین شواهد پژوهشی نشان می دهد که اثر بازخورد یکسان نیست و کیفیت، زمان بندی و محتوای آن اهمیت زیادی دارد. یک فراتحلیل جدید درباره آموزش K-۱۲ که ۱۱۸ مطالعه و ۲۵۸ اندازه اثر را بررسی کرده است، اثر مثبت کلی ارزشیابی تکوینی بر پیشرفت تحصیلی را گزارش کرده، هرچند اندازه اثر در مطالعات مختلف متفاوت بوده است (Yao et al., ۲۰۲۴). بر این اساس، ارزشیابی تکوینی را می توان نه صرفا ابزاری برای سنجش، بلکه بخشی از فرایند یادگیری دانست که با فراهم کردن اطلاعات درباره وضعیت یادگیری، امکان تصمیم گیری آموزشی مناسب تر را برای معلم و دانش آموز فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی تکوینی ، بازخورد آموزشی ، یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش ابتدایی ، خودارزیابی