هوش مصنوعی و باز آفریتی فضای پرورشی در مدارس ابتدایی (مروری بر فرصت ها چالش ها و نقش های نوین مربی )

تحولات فناوری، به ویژه هوش مصنوعی، فرصت های بی سابقه ای را برای بازآفرینی فضای پرورشی مدارس ابتدایی فراهم کرده است. این مقاله با روش مرور نظام مند، به بررسی نقش هوش مصنوعی در تحول ساحت پرورشی می پردازد. یافته ها نشان می دهد هوش مصنوعی از طریق شخصی سازی فرآیندهای تربیتی، تحلیل داده های رفتاری و خودکارسازی وظایف اداری، می تواند به مربیان پرورشی در طراحی محیط های یادگیری پویا و شناسایی به موقع نیازهای عاطفی-اجتماعی دانش آموزان یاری رساند. در عین حال، چالش های جدی از جمله تهدید حریم خصوصی داده ها، خطر تبعیض الگوریتمی، کاهش تعاملات انسانی و گسترش شکاف دیجیتالی، استفاده از این فناوری را با ملاحظات اخلاقی عمیقی همراه می سازد. در این میان، نقش مربی پرورشی از مجری برنامه های ثابت، به طراح هوشمند محیط های تربیتی، تسهیل گر فرآیندهای یادگیری عمیق، منتور عاطفی و مفسر انتقادی خروجی های الگوریتمی ارتقا می یابد. نتیجه گیری اصلی مقاله تاکید بر این است که بهره گیری سودمند از هوش مصنوعی در گرو عبور از چالش های اخلاقی، توانمندسازی حرفه ای مربیان و تدوین چارچوب های راهبردی ملی برای ادغام مسئولانه این فناوری در خدمت اهداف تربیتی است. آینده مطلوب در تلفیق هوشمندانه ظرفیت های تحلیلی ماشین با فرهیختگی، خلاقیت و رابطه انسانی مربی تحقق می یابد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پرورش ابتدایی ، مربی پرورشی ، اخلاق فناوری ، شخصی سازی آموزش