نظریه دلبستگی و کاربرد آن در محیط های آموزشی و تربیتی

نظریه دلبستگی، به عنوان یکی از بنیادیترین نظریههای روانشناسی رشد، نقش حیاتی در شکلگیری شخصیت، سلامت روان و موفقیت تحصیلی افراد ایفا میکند. این پژوهش با هدف بررسی کاربرد این نظریه در محیطهای آموزشی و تربیتی انجام شده است. رابطه میان سبکهای دلبستگی (ایمن، دوسوگرا، اجتنابی و هراسان) با عملکرد تحصیلی، تعاملات اجتماعی و سازگاری عاطفی دانشآموزان مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج نشان میدهد که ایجاد «پایگاه امن» در مدرسه توسط معلمان و مربیان، میتواند اثرات تراکمهای دلبستگی ناایمن را ترمیم کرده و به یادگیری بهینه منجر شود. در این مقاله همچنین به چالشها و موانع موجود در سیستم آموزشی برای پیادهسازی الگوهای دلبستگیمحور و ارائه راهکارهای عملیاتی پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

نظریه دلبستگی ، محیط آموزشی ، تربیت ، سبکهای دلبستگی ، پایگاه امن ، رابطه معلم-شاگرد