چگونه توانستم خشونت دانش آموزم را کنترل کنم؟

زمینه و هدف: خشونت در کودکان، زبانی است برای بیان دردی که برایش کلمه ای ندارند. برخورد تنبیهی و سطحی با این رفتار، نه تنها درمان نیست، بلکه زخم را کهنه تر می کند. این اقدام پژوهی با هدف کنترل و کاهش خشونت کلامی و فیزیکی یک دانش آموز تک سرپرست، در دبستان هیات امنایی نوبهاران کرج انجام شد. مساله اصلی، رفتارهای پرخاشگرانه ناگهانی و شدید دانش آموزی بود که در خانواده ای ازهم گسیخته زندگی می کرد. مادر، تنها سرپرست او، به دلیل اشتغال طولانی مدت و مسائل اجتماعی، غایبی پررنگ در زندگی عاطفی کودک بود. این پژوهش از نوع اقدام پژوهی بوده و با رویکرد «معماری رفتاری»، ابتدا از طریق مصاحبه با مادر، مشاهده نظام مند، تحلیل نقاشی و چک لیست رفتار، نیمرخ دقیقی از ریشه های پنهان خشونت کودک ترسیم شد. سپس یک «سیستم مداخله تفکیک شده هوشمند» شامل پنج ایستگاه طراحی و در طول سه ماه به اجرا درآمد: تخلیه ایمن هیجان، بازسازی دلبستگی، سواد هیجانی، خودنظم بخشی جسمی، و پیوند با مدرسه. نتایج نشان داد که بسامد رفتارهای خشونت آمیز تا ۷۰٪ کاهش یافت و کودک از مرحله «واکنش انفجاری» به مرحله «بیان کلامی ناراحتی» گذر کرد. این پژوهش گواه آن است که برای خاموش کردن شعله خشم، باید از پاشیدن آب بر روی زبانه های آتش دست کشید و منبع نشت گاز را یافت و بست.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، خشونت دوران کودکی ، دانش آموز تک سرپرست ، دلبستگی ناایمن ، معماری رفتاری