چارچوب ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی در عرصه آموزشی

پژوهش حاضر با هدف ارائه ی چارچوبی جامع برای درک، تحلیل و ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی (AIBA) در عرصه ی آموزش انجام شده است. در سال های اخیر، هوش مصنوعی (AI) به طور گسترده در حوزه های مختلف، به ویژه آموزش، مورد استفاده قرار گرفته است. در محیط های آموزشی، فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی این امکان را فراهم می کنند که ابزارهای یادگیری به صورت هوشمند با دانش آموزان تعامل داشته، داده های آموزشی را تحلیل کرده و بازخوردهایی شخصی سازی شده ارائه دهند. هدف اصلی این پژوهش، تبیین شاخص ها، معیارها و مولفه هایی است که می توانند مبنایی برای ارزیابی آموزش با تکیه بر فناوری های هوش مصنوعی فراهم آورند. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و برای گردآوری داده ها از روش سندکاوی (Document Analysis) استفاده شده است. پرسش اصلی پژوهش بدین شرح است: «چه چارچوب و معیارهایی می توان برای ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط های آموزشی به کار گرفت؟» یافته های پژوهش نشان می دهد که نوآوری های روش شناختی می توانند با بهره گیری از فناوری های آموزشی، الگوهای جدیدی برای ارزیابی فراهم آورند. برای مثال، پردازش زبان طبیعی (NLP) امکان ارائه ی بازخورد دقیق درباره ی جنبه های خاصی از نوشتار دانش آموزان را مهیا می سازد. به طور کلی، AIBA با طراحی سیستم های آموزشی هوشمندتر، موجب بهبود دقت ارزیابی عملکرد فراگیران و ارتقای کیفیت بازخوردهای شخصی سازی شده می شود. در این پژوهش، پنج بعد اصلی چارچوب پیشنهادی تشریح شده و برای هر بعد نمونه هایی از سیستم ها و نرم افزارهای آموزشی ارائه گردیده است. انتظار می رود چارچوب پیشنهادی بتواند به عنوان زبانی مشترک برای پژوهشگران، مربیان و طراحان آموزشی در بحث و تصمیم گیری پیرامون به کارگیری AIBA در فناوری های آموزشی مورد استفاده قرار گیرد و به آن ها در مواجهه با تصمیم های پیچیده ی مربوط به طراحی و پیاده سازی این فناوری ها یاری رساند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ، هوش مصنوعی ، آموزشی