شکاف انگیزشی و افول روش های سنتی یادگیری دردانش آموزان نسل زد و آلفا

نظام های آموزشی سنتی که بر پایه انتقال یک سویه اطلاعات، کتاب های درسی حجیم و ارزیابی های مبتنی بر حافظه طراحی شده اند، امروزه با بحران بی انگیزگی مطلق در میان نسل های دیجیتال (زد و آلفا) مواجه شده اند. دانش آموزانی که در آغوش فناوری های تعاملی، هوش مصنوعی و شبکه های اجتماعی رشد کرده اند، دیگر به محرک های ایستا و خطی کلاس درس سنتی پاسخ نمی دهند. این مقاله با رویکردی چندرشته ای (عصب شناسی شناختی، روان شناسی یادگیری و جامعه شناسی رسانه)، به واکاوی علل ریشه ای این شکاف انگیزشی می پردازد و راهکارهایی برای هم ترازی آموزش با ساختار مغز دیجیتال ارائه می دهد.پژوهش حاضر یک مرور نظام مند تلفیقی است که بر اساس پروتکل PRISMA انجام شده است. تحلیل ها نشان می دهد که ادغام عناصر بازی وارسازی، میکرولرنینگ، هوش مصنوعی شخصی ساز و واقعیت افزوده می تواند انگیزش درونی را تا ۳۵٪ و ماندگاری یادگیری را تا ۶۰٪ افزایش دهد. بحران بی انگیزگی نسل های جدید نه یک نابهنجاری اخلاقی یا تنبلی نسلی، بلکه پاسخی عقلانی و عصب شناختی به ناکارآمدی محیط های یادگیری منسوخ است. راه حل، نه حذف فناوری، بلکه بازطراحی بنیادین معماری آموزشی بر اساس اصول «یادگیری مبتنی بر مغز»، جایگزینی مدل «یادگیری در حد نیاز» (Just-in-Time Learning) به جای «یادگیری برای ذخیره»، و حرکت از پارادایم تدریس به پارادایم تسهیلگری است.

کلیدواژه ها:

نسل زد ، نسل آلفا ، دامنه توجه ، مغز دیجیتال ، بازی وارسازی