روش های نوین تدریس و تاثیر آن بر یادگیری عمیق

تحولات گسترده در نظام های آموزشی و تغییر نیازهای یادگیرندگان در قرن بیست ویکم، ضرورت بازنگری در روش های سنتی تدریس را بیش از پیش آشکار ساخته است. یادگیری سطحی که عمدتا بر حفظ مطالب تاکید دارد، دیگر پاسخگوی نیازهای آموزشی جوامع دانش بنیان نیست. در این میان، روش های نوین تدریس با تمرکز بر یادگیرنده محوری، تعامل، تفکر انتقادی و حل مسئله، نقش مهمی در تحقق یادگیری عمیق ایفا می کنند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی، به بررسی مفهوم یادگیری عمیق، انواع روش های نوین تدریس و تاثیر آن ها بر فرایند یاددهی–یادگیری می پردازد. نتایج بررسی ها نشان می دهد که به کارگیری روش هایی نظیر یادگیری فعال، یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله و فناوری های آموزشی نوین، موجب افزایش درک مفهومی، ماندگاری یادگیری و توانایی کاربرد دانش در موقعیت های واقعی می شود. در پایان، ضمن تبیین چالش ها، پیشنهادهایی برای بهبود اثربخشی این روش ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

روش های نوین تدریس ، یادگیری عمیق ، یادگیری فعال ، آموزش عالی ، یادگیرنده محوری