فتنه از دیدگاه حضرت علی (ع) و نهج البلاغه

فتنه از مفاهیم بنیادین و چندبعدی در اندیشه سیاسی–اجتماعی اسلام است که در دوره خلافت امیرالمومنین علی (ع) جلوه ای عینی و تاریخی یافت. حضرت علی (ع) به عنوان امام معصوم و حاکم اسلامی، با فتنه هایی مواجه شد که ریشه در انحرافات فکری، دنیاطلبی، جهل توده ها و سوءاستفاده نخبگان داشت. نهج البلاغه به عنوان مهم ترین منبع شناخت اندیشه علوی، تحلیل های عمیق و راهبردی از ماهیت فتنه، عوامل پیدایش آن و شیوه های مواجهه با آن ارائه می دهد. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر خطبه ها، نامه ها و حکمت های نهج البلاغه، به بررسی مفهوم فتنه از دیدگاه حضرت علی (ع) می پردازد و راهبردهای پیشگیرانه و مقابله ای ایشان را تبیین می کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که از منظر امام علی (ع)، بصیرت، حق محوری، تبعیت از ولایت الهی و پرهیز از تعصبات کور، اساسی ترین راهکارهای مقابله با فتنه در جوامع اسلامی است.

کلیدواژه ها:

فتنه ، حضرت علی (ع) ، نهج البلاغه ، بصیرت ، انحراف اجتماعی