آمادگی حرفه ای معلمان فنی و حرفه ای برای ادغام هوش مصنوعی در تدریس

مسئله پژوهش حاضر، بررسی آمادگی حرفه ای معلمان فنی و حرفه ای برای ادغام هوش مصنوعی در فرآیندهای تدریس و ارائه مدل مفهومی مناسب برای نظام برنامه ریزی درسی ایران است. هدف اصلی پژوهش، شناسایی ابعاد آمادگی حرفه ای و عوامل زمینه ای موثر بر توانایی معلمان در استفاده موثر از فناوری های هوشمند است. پژوهش از نوع مرور نظام مند بوده و داده ها بر اساس مطالعات منتشرشده بین سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ در پایگاه های بین المللی و داخلی جمع آوری شد. پس از اعمال معیارهای ورود و خروج و تحلیل کیفی، چهار بعد اصلی آمادگی حرفه ای شناسایی شد: دانش فناوری هوش مصنوعی، مهارت های کاربردی آموزشی مبتنی بر AI، نگرش و پذیرش فناوری و خودکارآمدی حرفه ای همچنین، عوامل زمینه ای شامل زیرساخت فناورانه، حمایت مدیریتی، سیاست های برنامه درسی و فرهنگ سازمانی نقش تسهیل گر یا بازدارنده در ارتقای آمادگی معلمان داشتند. بر اساس این یافته ها، مدل مفهومی یکپارچه آمادگی معلمان برای ادغام هوش مصنوعی طراحی شد که ابعاد فردی، سازمانی و سیاستی را دربر می گیرد و مسیر عملیاتی شدن AI در آموزش فنی و حرفه ای را نشان می دهد. نتایج پژوهش، امکان برنامه ریزی دقیق تر دوره های توانمندسازی معلمان، اصلاح برنامه های درسی و بهبود سیاست های آموزشی را فراهم می کند و چارچوبی کاربردی برای ارتقای کیفیت تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی ارائه می دهد. این مدل می تواند به تصمیم گیرندگان و مدیران آموزشی کمک کند تا با شناسایی نقاط قوت و ضعف معلمان، استراتژی های موثر برای ادغام فناوری های نوین در آموزش فنی و حرفه ای تدوین کنند.

کلیدواژه ها:

آمادگی حرفه ای ، هوش مصنوعی ، آموزش فنی و حرفه ای ، چارچوب TPACK ، پذیرش فناوری ، خودکارآمدی ، برنامه ریزی درسی