نقش معلم در توسعه ارزشهای اخلاقی شاگردان

استنباط، استدلال استنتاج کنش و واکنش در تمام ابعاد و دوره های زندگی وجود دارد؛ اما تولید اندیشه ها استحکام هویت و شخصیت و پذیرش ارزش های اخلاقی عمدتا از نظام آموزشی و به خصوص معلمان سرچشمه می گیرد زیرا پذیرش و اثرپذیری دانش آموزان در این دوره سنی به دلایلی نظیر بلوغ، روانی انعطاف پذیری و عدم تثبیت، شخصیت امکان بازنگری اندوخته های نگرشی و بینشی محبوبیت معلم و والا پنداشتن جایگاه، وی فراتر از سایر دوره ها است؛ از این رو معلم با توجه به روحیه آمادگی و تصور مطلوب شاگردان از خود، قادر است با نفوذ در قلب و اندیشه آنان به پایه گذاری و تقویت ارزش ها بپردازد. از سوی دیگر رسالت معلم به امر تدریس محدود نشده و فراتر از نقش آموزشی، مسئول تعالی، اندیشه باور و ارزش های اخلاقی شاگردان خود نیز می باشد؛ اما انتقال تثبیت و توسعه ارزش های اخلاقی با تدریس تجویز محتوا و پند و اندرز محقق نمی شود. یکی از این روش های توسعه ارزش های اخلاقی دانش آموزان، هویت بخشی اخلاقی به شاگردان از طریق اعطای القاب شایسته و نیکو به آنان است؛ که براساس خصلت و رفتار و مبتنی بر شناخت صحیح از ویژگی های شاگردان است. در این مقاله مروری سعی شده است با نگاهی ویژه به قابلیت و ظرفیت معلمان، هویت بخشی و هویت اخلاقی، تاکید منابع دینی بر وظیفه تربیتی شمردن نامگذاری شایسته فرزندان و اهمیت چگونگی خطاب اطرافیان، جوانب کاربست این روش تشریح شود. از آنجا که روش مزبور با در نظر گرفتن جنبه های هیجانی و عاطفی دانش آموزان سبب پیوند شخصیت آنان با القاب اعطایی شده و با جلب نظر موثر زمینه افزایش انگیزه آنان را فراهم می آورد به تثبیت هویت و توسعه ارزش های اخلاقی شاگردان می انجامد، از این رو معلمان قادر خواهند بود در دنیای متلاطم امروز با کاربرد این روش در جهت کاهش مسائل و مشکلات اخلاقی و رفتاری دانش آموزان، قدم موثری بردارند.

کلیدواژه ها:

معلم ، شاگرد ، هویت ، اخلاقی ، اعطای لقب ، توسعه ارزش اخلاقی