بررسی حکمرانی امنیت ملی عراق برمبنای ساختار هویتی قدرت

ساختار هویتی قدرت در عراق زمینه ساز نوعی امنیتی سازی هویت شده است؛ به گونه ای که هر یک از گروه های اصلی، امنیت خود را در تقابل یا تمایز با دیگری تعریف کرده اند. این امر نه تنها به تضعیف اقتدار دولت مرکزی انجامیده بلکه فرآیند تدوین و اجرای راهبردهای امنیت ملی را با بحران مشروعیت و کارآمدی مواجه ساخته است. تداوم ناامنی، شکنندگی نهادهای نظامی-امنیتی و وابستگی امنیتی به بازیگران خارجی نشانه هایی از ناکامی این الگوی سیاستگذاری محسوب می شوند. با وجود اهمیت این تحولات بخش قابل توجهی از پژوهش های موجود یا بر ابعاد عملیاتی و نظامی امنیت عراق تمرکز داشته اند یا نقش مداخله خارجی را برجسته کرده اند و کمتر به بررسی پیوند میان ساختار هویتی قدرت و ناکارآمدی حکمرانی امنیت ملی پرداخته اند. از این رو مسئله اصلی این رساله آن است که حکمرانی امنیت ملی عراق طی سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۰ از منظر ساختار هویتی قدرت با چه آسیب های ساختاری و کارکردی مواجه بوده و این آسیب ها چگونه مانع شکل گیری امنیت ملی منسجم و پایدار در این کشور شده اند؟ پاسخ به این پرسش می تواند به فهم عمیق تری از ریشه های بحران امنیتی عراق و ارائه چارچوبی تحلیلی برای بازاندیشی در الگوی سیاستگذاری امنیت ملی در جوامع چندپاره هویتی منجر شود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی امنیت ملی ، عراق ، امنیتی سازی هویت