نقش حکمرانی اخلاقی در کاهش آلودگی محیط زیست با تاکید بر سیره حکومت امام علی(ع) و مبانی نهج البلاغه

در عصر حاضر، بحران های محیط زیستی به ویژه آلودگی آب، هوا و خاک به یکی از چالش های اساسی جوامع بشری تبدیل شده است. بررسی عوامل موثر بر این بحران نشان می دهد که رویکردهای صرفا فنی و قانونی بدون توجه به مبانی اخلاقی و حکمرانی، مسئولانه نتوانسته اند راه حل هایی پایدار ارائه دهند. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع اسلامی به ویژه سیره عملی و گفتار امام علی (ع) در نهج البلاغه در پی تبیین نقش حکمرانی اخلاقی به عنوان محوری کلیدی در پیشگیری و کاهش آلودگی محیط زیست است. یافته ها نشان می دهد که در منظومه فکری امام علی(ع)، حکمرانی اخلاقی مبتنی بر عدالت، مسئولیت پذیری در برابر خداوند و مردم و نگاه عبادی اخلاقی به طبیعت می تواند زیربنای سیاست های موثر محیط زیستی باشد. این مقاله با ارائه الگویی برگرفته از سیره علوی، راهکارهایی برای تلفیق اخلاق و حکمرانی در عرصه مدیریت محیط زیست پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

سیره ، علوی ، نهج البلاغه ، حکمرانی ، اخلاقی ، آلودگی محیط زیست ، منابع طبیعی