اخلاق حکمرانی کارگزاران در اندیشه علوی با تاکید بر متن نهج البلاغه

کارگزاران جامعه از مهمترین ارکان حکومت هستند که در اداره حکومت نقش بسزایی دارند پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی - توصیفی به بررسی نقش اخلاق در حکمرانی کارگزاران از دیدگاه امام علی (ع) پرداخته است موضوع اصلی تبیین ضرورت اخلاقی حکمرانی برای حفظ تعادل اجتماعی، تحقق عدالت و هدایت جامعه به سوی کمال الهی است، زیرا کارگزاران اخلاق مدار شاکله حکومت اسلامی را بر پایه تقوا و عدالت بنا می کنند و بدون آن نارضایتی عمومی و فساد بر جامعه حاکم می شود اهداف پژوهش شامل استخراج اصول اخلاق فردی و اجتماعی - سیاسی از نهج البلاغه ارائه الگویی عملی برای جوامع مدرن و پر کردن خلاهای پیشینه پژوهش مانند تمرکز کمتر بر کاربرد معاصر است. روش شناسی پژوهش از نوع کیفی و با رویکرد تحلیلی - توصیفی بوده و داده ها بر پایه روش کتابخانه ای و اسنادی با تمرکز بر متن نهج البلاغه به عنوان منبع پایه و مقالات معتبر به عنوان منابع ثانویه جمع آوری شده است. جامعه آماری پژوهش شامل متون نهج البلاغه و منابع مرتبط بوده و نمونه گیری هدفمند و از طریق اشباع نظری انجام شده است. یافته های پژوهش بیانگر این مسئله هستند که اخلاق حکمرانی امری ضروری است و شامل اخلاق فردی تقوا، عدالت، پرهیز از دنیاپرستی، مدارا، صداقت، وفاداری، صبر برای کنترل نفس و حفظ اعتماد عمومی و اخلاق اجتماعی - سیاسی عدالت اجتماعی، شفافیت، مشارکت، امنیت، پایبندی به پیمان ها، آزادی، کارایی برای انسجام جامعه است. نتایج تاکید می کنند که اندیشه علوی سیاست را تابع اخلاق الهی می کند و الگویی برای جلوگیری از فساد ارائه می دهد. پیشنهاد می شود که آموزش اخلاق علوی در برنامه های مدیریتی نهادینه شود تا جوامعی عادلانه تر ساخته گردد.

کلیدواژه ها:

اخلاق ، حکمرانی ، اندیشه علوی ، نهج البلاغه ، کارگزاران ، اخلاق فردی ، اخلاق اجتماعی