شفافیت در حکمرانی از منظر نهج البلاغه

شفافیت به عنوان یکی از اصول بنیادین حکمرانی علوی در نهج البلاغه جایگاهی محوری دارد و نقش کلیدی در تحقق عدالت اجتماعی، تقویت اعتماد عمومی، ارتقای مشروعیت سیاسی و پیشگیری از فساد، ویژه خواری و استبداد قدرت ایفا می کند. این پژوهش با رویکرد تحلیلی توصیفی مفهوم شفافیت را در حکمرانی از منظر آموزه ها و سیره امام علی(ع) بررسی می کند و ابعاد مختلف آن شامل شفافیت مالی و اقتصادی، انتصاب و نظارت بر کارگزاران، ارتباط دوسویه با مردم، پاسخگویی مسئولان و اطلاع رسانی شفاف در تصمیم گیری ها و سیاست گذاری ها را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که شفافیت نه تنها یک ارزش اخلاقی و دینی است بلکه یک ابزار عملی و نهادی برای ایجاد نظام حکمرانی پاسخگو، عدالت محور و مشروع محسوب می شود، همچنین این پژوهش ظرفیت های نهج البلاغه برای سیاست گذاری عمومی، الزامات نهادی و فرهنگی پیاده سازی شفافیت در حکومت های معاصر و راهکارهای عملی نهادینه سازی آن را مورد بررسی قرار می دهد. نتایج پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از آموزه های علوی می تواند الگویی الهام بخش و کاربردی برای طراحی حکمرانی شفاف، کارآمد و اخلاق مدار در دنیای امروز فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

شفافیت ، حکمرانی ، علوی ، عدالت اجتماعی ، پاسخگویی ، نهج البلاغه