نهج البلاغه و حکمرانی آینده؛ تحلیل تطبیقی میان سیاست علوی و نظریه مدرن

حکمرانی آینده با چالش های نظیر بحران اعتماد عمومی، ناکارآمدی نهادی و گسست اخلاقی مواجه است. در این میان بازخوانی اندیشه سیاسی امام علی (ع) در نهج البلاغه می تواند افق های نوینی برای بازتعریف حکمرانی اخلاق محور و عدالت گرا فراهم آورد. هدف پژوهش حاضر بررسی تطبیقی میان اصول حکمرانی در نهج البلاغه و نظریه های مدرن حکمرانی است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی با رویکرد تطبیقی و مبتنی بر تحلیل اسنادی است. یافته ها نشان می دهد مولفه هایی چون عدالت، مردم محوری، شایسته سالاری، اخلاق سیاسی، شفافیت و آینده نگری در حکمرانی علوی با اصول بنیادین نظریه های معاصر حکمرانی از جمله حکمرانی خوب، حکمرانی مشارکتی و حکمرانی اخلاق محور هم پوشانی معناداری دارد؛ با این تفاوت که سیاست علوی این مولفه را در چارچوب الهی-اخلاقی تبیین می کند، در حالی که نظریه های مدرن بر بنیان های عرضی و نهادی استوارند. نتایج پژوهش نشان می دهد سیاست علوی ظرفیت نظری لازم برای الهام بخشی به الگوی حکمرانی آینده را داراست.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، سیاست علوی ، حکمرانی ، آینده ، حکمرانی خوب ، عدالت سیاسی