چکیده جایگاه دانش در حکمرانی اسلامی از نگاه نهج البلاغه

این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به سخنان امام علی (ع) در نهج البلاغه به تبیین جایگاه محوری دانش در نظریه حکمرانی اسلامی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که از منظر ایشان حکمرانی بی بنیان علم آفتی ویرانگر و هم تراز با جهل است. «حکمت» و «علم» اساس تدبیر شایسته جامعه، تحقق عدالت، تامین امنیت و پایداری حکومت هستند. حاکم عالم مجری قسط می شود و نظام سیاسی را بر پایه ای خردورزانه استوار می سازد. در مقابل، حاکم جاهل، خود و جامعه را به تباهی می کشاند. بنابراین دانش نه تنها یک فضیلت فردی بلکه زیرساخت ضروری و بنیادین حکمرانی دینی است که مشروعیت و کارآمدی آن را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، حکمرانی ، اسلامی ، دانش ، علم ، حکمت ، عدالت