حکمرانی خوب و حقوق بشر همگرایی مفهومی یا ابزار کنترل بین المللی

حکمرانی خوب به عنوان یکی از مفاهیم نوپدید در حقوق بین الملل عمومی امروز جایگاهی میان رشته ای یافته است که از یک سو به اصول بنیادین حقوق بشر پیوند می خورد و از سوی دیگر به مشروعیت و کارآمدی نهادهای حکومتی معنا می بخشد. این مقاله با هدف تبیین نسبت متقابل میان حکمرانی خوب و نظام بین المللی حقوق بشر ضمن بررسی مبانی نظری و اسنادی این مفهوم در اسناد سازمان ملل بانک جهانی و کمیسیون حقوق بشر می کوشد تحول آن را از رویکرد اقتصادی و توسعه محور به سمت رویکرد هنجاری و حقوق بشری نشان دهد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و بر پایه داده های کتابخانه ای است. یافته های پژوهش حاکی از آن است که حکمرانی خوب در پرتو حقوق بشر از یک مفهوم مدیریتی به اصل تفسیری در نظام بین المللی تبدیل شده که بر مسئولیت دولت ها در برابر شهروندان، شفافیت، مشارکت، پاسخگویی و حاکمیت قانون تاکید دارد. از منظر هنجاری، حکمرانی خوب به تدریج به بخشی از تعهدات مثبت دولتها در تحقق حقوق بشر بدل شده و نقش مستقیمی در مشروعیت بین المللی و ارزیابی عملکرد آنها ایفا می کند. در پایان مقاله نتیجه می گیرد که تقویت سازوکارهای حقوقی الزام آور برای تضمین شاخص های حکمرانی خوب، به ویژه در نظام ملل متحد و نهادهای مالی جهانی می تواند زمینه ساز گذار از سیاست توصیه ای به تعهد حقوقی در حوزه توسعه و حقوق بشر باشد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی خوب ، حقوق بشر ، بین الملل ، مشروعیت ، پاسخ گویی ، حاکمیت قانون