صلح امام حسن مجتبی (ع) تجلی درخشان ترین نرمش قهرمانانه در تاریخ سیاست اسلامی

صلح امام حسن مجتبی (ع) با معاویه بن ابی سفیان نه از سر عافیت طلبی بلکه برآمده از درکی عمیق از واقعیت های سیاسی، اجتماعی و اعتقادی دوران خود بود. این مقاله با رویکردی تحلیلی و تاریخی تلاش می کند تا این واقعه را به عنوان یکی از مهمترین کنش های سیاسی در تاریخ اسلام بازخوانی کند، هدف آشکارسازی ابعاد پنهان این صلح به عنوان یک استراتژی حساب شده در مقابله با سلطه فریبکارانه بنی امیه است. با بررسی تطبیقی رویکرد امام حسن (ع) و پیامبر اسلام (ص) در صلح حدیبیه، مقاله نشان می دهد که امام حسن (ع) با گذشتن از منافع کوتاه مدت بستری فراهم آورد تا چهره واقعی معاویه و نظام اموی برای مسلمانان آشکار شود؛ امری که زمینه ساز قیام عاشورا شد. در پایان مقاله صلح حسنی را پیش زمینه و لازمه قیام حسینی معرفی می کند و آن را نوعی شهادت خاموش می نامد.

کلیدواژه ها:

امام حسن مجتبی ، صلح ، سیاسی ، نرمش قهرمانانه ، معاویه ، بنی امیه ، مشروعیت ، عاشورا ، عقلانیت دینی ، صلح حدیبیه