حکمرانی سلامت روان در پرتو نهج البلاغه مبانی اصول و کاربست های اجتماعی

سلامت روان به عنوان یکی از ارکان اساسی سرمایه انسانی و انسجام اجتماعی نقش تعیین کننده ای در کارآمدی نظام های حکمرانی دارد. نهج البلاغه به مثابه متنی بنیادین در اندیشه سیاسی اخلاقی اسلام چارچوبی جامع برای تبیین، مبانی اصول و الزامات حکمرانی سلامت محور ارائه می کند. این پژوهش با رویکردی تحلیلی - توصیفی به واکاوی مفهوم «حکمرانی سلامت روان» در پرتو آموزه های نهج البلاغه می پردازد و نشان می دهد که سلامت روان در اندیشه علوی بر پایه عقلانیت، عدالت، کرامت انسانی، خودکنترلی اخلاقی و مسئولیت پذیری اجتماعی استوار است. یافته ها حاکی از آن است که تحقق عدالت اجتماعی، مبارزه با تبعیض و فساد، تامین امنیت روانی شهروندان، شایسته سالاری در انتخاب کارگزاران و رعایت حقوق مردم از مهم ترین اصول حکمرانی موثر بر سلامت روان جامعه به شمار می آیند. همچنین سیره مدیریتی امیرالمومنین (ع) بر کاهش اضطراب های اجتماعی، تقویت امید، اعتماد عمومی و همبستگی اجتماعی تاکید دارد. در بخش کاربست های اجتماعی، مقاله ظرفیت های نهج البلاغه را برای سیاستگذاری عمومی، مدیریت بحران های روانی و ارتقای کیفیت زندگی در جوامع معاصر تبیین می کند. نتایج این مطالعه می تواند الگویی بومی و الهام بخش برای نظام های حکمرانی در جهت ارتقای سلامت روان فردی و جمعی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

نهج البلاغه ، حکمرانی سلامت روان ، عدالت اجتماعی ، امنیت روانی