تحلیل شکاف نسلی و تعارض والد–فرزند ناشی از سبک زندگی دیجیتال و نقش میانجی گرانه مدرسه

دگرگونی های برآمده از استقرار سبک زندگی دیجیتال، ساختار سنتی خانواده و بستر تعاملات بین نسلی را دچار تحولات عمیق و بنیادین کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل شکاف نسلی و تعارض والد–فرزند متاثر از سبک زندگی دیجیتال و تبیین نقش میانجی گرانه مدرسه به مرحله اجرا درآمد. روش پژوهش حاضر از منظر هدف، کاربردی و بر پایه شیوه جمع آوری داده ها، توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این مطالعه را تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران به همراه والدین آن ها در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ تشکیل دادند که بر مبنای جدول کرجسی و مورگان و با بهره گیری از شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، نمونه ای مشتمل بر ۳۸۴ جفت والد–فرزند (در مجموع ۷۶۸ نفر) گزینش شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد سبک زندگی دیجیتال، شکاف نسلی، تعارض والد–فرزند و عملکرد پیونددهنده مدرسه بود که روایی سازه و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید آماری قرار گرفت. داده های پژوهش با آزمون های آماری پارامتریک در قالب ماتریس همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره مورد سنجش قرار گرفتند و از جداول صرف نظر شد تا یافته ها تماما به صورت مبسوط، پیوسته و درون متنی گزارش شوند. یافته ها نشان داد که بین سبک زندگی دیجیتال با شکاف نسلی و تعارض والد–فرزند رابطه مستقیم و معنادار آماری برقرار است و متغیر میانجی مدرسه موفق شده است شدت این تعارضات را به شکل معناداری تعدیل نماید. در نتیجه، بازتعریف نقش میانجی گرانه نهاد مدرسه و طراحی برنامه های آموزشی سواد رسانه ای والد–فرزندی به منزله راهکاری راهبردی جهت ترمیم پیوندهای نسلی و همگرایی ارتباطی در بستر جامعه شبکه ای پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

سبک زندگی دیجیتال ، شکاف نسلی ، تعارض والد–فرزند ، نقش میانجی مدرسه ، بوم شناسی خانواده ، جامعه شبکه ای.