توانمندسازی آموزشی در عصر هوش مصنوعی؛ بررسی ضرورت شناخت ابزارها و ظرفیت های نوین یادگیری

ظهور و گسترش فناوری های نوین، تحولات شگرفی را در زمینه آموزش به همراه داشته است که نه تنها بر ساختارهای آموزشی و روش های تدریس، بلکه بر ادراک و رفتار معلمان نیز تاثیرگذار بوده است. با افزایش نفوذ فناوری در مدارس، نقش معلمان از منبع اصلی انتقال دانش به تسهیل گر یادگیری تغییریافته و ابزارهای فناورانه منابع گسترده ای را برای ارتقای کیفیت آموزش فراهم آورده اند. پذیرش نوآوری تدریس نیز به عنوان یک سازه کلیدی در آموزش مدرن، نشان دهنده میزان آمادگی، تمایل و توانایی معلمان برای بهره گیری از روش ها و ابزارهای نوآورانه در کلاس درس است. پذیرش نوآوری نه تنها مستلزم مهارت های فنی، بلکه نیازمند نگرش مثبت نسبت به تغییر و توانایی سازگاری با شرایط جدید آموزشی است. معلمانی که توانایی به کارگیری نوآوری های آموزشی را دارند، معمولا محیط های یادگیری پویاتر و موثرتری برای دانش آموزان فراهم می کنند که این امر با نقش فعال تفکر سازنده ارتباط نزدیکی دارد. در قرن حاضر، زندگی بشر بیش از هر پدیده دیگری تحت تاثیر فناوری ارتباطات واطلاعات قرار گرفته است. مطالعات مختلف نشان داده اند که نگرش مثبت معلمان باعث تسهیل فرآیند ادغام فناوری های جدید در فرایندهای آموزشی می شود و میزان مقاومت آنها در برابر تغییرات آموزشی را کاهش می دهد. معلمان و دانش آموزانی که آشنایی کافی با قابلیت های هوش مصنوعی دارند، نگرش مثبت تری نسبت به استفاده از آن در کلاس درس از خود نشان می دهند. در مقابل، فقدان دانش کافی و آموزش ناکافی منجر به ایجاد تردید و نگرش منفی در معلمان و دانش آموزان نسبت به کاربرد این فناوری می گردد.

کلیدواژه ها:

فناوری ، هوش مصنوعی ، امکانات آموزشی.