تحلیل نقش معلم در پیشگیری از وابستگی آموزشی و تقویت خودتنظیمی دانش آموزان

وابستگی آموزشی از جمله چالش هایی است که می تواند استقلال فکری، مسئولیت پذیری، تصمیم گیری و توانایی مدیریت فرایند یادگیری دانش آموزان را کاهش دهد و آنان را به دریافت مستمر راهنمایی، تایید و پاسخ آماده از سوی معلم وابسته سازد. هدف مقاله حاضر تحلیل نقش معلم در پیشگیری از شکل گیری وابستگی آموزشی و تبیین راهبردهای موثر برای تقویت خودتنظیمی دانش آموزان است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است و مفاهیم وابستگی آموزشی، استقلال یادگیری، خودتنظیمی و شیوه های تعامل آموزشی معلم مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهند که کنترل بیش از اندازه، ارائه مداوم پاسخ های آماده، بازخوردهای تاییدمحور، محدود کردن فرصت انتخاب و مداخله سریع معلم در حل مسائل می تواند زمینه گسترش رفتارهای وابسته را فراهم کند. در مقابل، کاهش تدریجی حمایت مستقیم، استفاده از پرسش های هدایت کننده، ایجاد فرصت برای تصمیم گیری، پذیرش خطا به عنوان بخشی از فرایند یادگیری، آموزش هدف گذاری، برنامه ریزی، خودنظارتی و خودارزیابی می تواند توانایی دانش آموز در مدیریت مستقل یادگیری را افزایش دهد. نتایج مقاله بیانگر آن است که نقش معلم در الگوی آموزشی خودتنظیم از انتقال دهنده صرف دانش به هدایتگر فرایند یادگیری تغییر می یابد و ایجاد تعادل میان حمایت آموزشی و استقلال دانش آموز، زمینه رشد مسئولیت پذیری، اعتماد به توانایی فردی، حل مستقل مسئله و استمرار یادگیری را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

وابستگی آموزشی ، خودتنظیمی ، نقش معلم ، استقلال یادگیری ، مسئولیت پذیری ، دانش آموزان